Na weer twee hele leuke weekenden achter de rug, vond ik het wel weer tijd voor een update.

14 Juni zag ik Koen eindelijk weer na 4 maanden. Begin van de middag haalde ik hem op van het station in Selby om vanuit daar naar ‘huis’ te gaan. Donderdag moest ik nog gewoon werken dus we gingen samen Ollie en Jess van school halen. Zoals gewoonlijk was Jessica 2 minuten verlegen en veranderde daarna weer in de altijd en eeuwige chatterbox die ik zo goed ken. Koen was een soort attractie voor de twee, dus we waren blij toen Nikki thuis kwam.

We hadden ’s avonds heerlijk tapas gegeten in York en zijn vanuit daar door gegaan naar Leeds, waar we drie dagen zouden blijven.

Vrijdag hebben we heerlijk winkeltjes gekeken, uitgebreid geluncht en een filmpje gepakt (Men in Black III).’s Avonds speelde Engeland en dat mochten we natuurlijk niet missen. Dit was ook voor mij de eerste keer dat ik een voetbal wedstrijd in een pub kreeg en ik heb me rot gelachen. We zaten voor een groep die alleen maar ‘YOU FUCK’ ‘COME ON NOW’ ‘FUCK OFFF’ schreeuwden, dit verhoogde de sfeer natuurlijk enorm. Uiteindelijk hadden ze ook nog gewonnen en dit moesten we natuurlijk goed vieren. Weer veel leuke Engelsen ontmoet en een hele leuke avond gehad.

Zaterdag was een rustig dagje die we hadden afgesloten in de bioscoop, deze keer was het The Avengers, die zo ongeveer 2,5 uur duurde, toch ietswat jammer.
Zondag was het al weer tijd om gedag te zeggen. Het was jammer dat de tijd zo ontzettend snel ging, maar dat laat maar wel weer zien dat het heel gezellig was.

Dit weekend had ik afgesproken met Melanie, we hadden elkaar al veel te lang niet gezien dus het was tijd voor wat gezelligheid. Ik ben vrijdagavond haar kant op gegaan en hebben toen lekker gekletst en tv gekeken. Ze had zaterdag vrij geregeld dus we hadden besloten om een stedentrip te gaan doen. Maar waarheen was de vraag. We kwamen al snel op Manchester en zijn daar ook naartoe gegaan. Mensen, ik kan jullie allemaal vertellen, wat een briljante stad. Het moment dat we het station uit liepen zagen we dat je drie verschillende bussen kon nemen die je gratis (ja echt waar, ik geloofde het bijna ook niet dat ze in Engeland aan gratis doen) rond de hele stad reden. Het waren drie verschillende routes dus daar zouden we wel even zoet mee zijn. Na de eerste bus in te zijn gestapt zagen we al snel het centrum en besloten daar uit te stappen. Manchester is 100% een shop wahallah en daar hebben we van genoten ook kan ik je vertellen.

Er stond ons ook nog een verassing op te wachten in Manchester. We stapte het station uit en zagen al allemaal posters met: The Olympic Torch Relay 23 june Manchester. De Olympic Torch zou dus die dag door Manchester komen, hoe gaaf is dat! Dat wilde we beiden zekerweten nog wel zien dus na anderhalf uur wachten hebben we om 6 uur ’s avonds de echte Olympic Torch gezien! Ik wilde eigenlijk niet zo lang wachten, maar was later toch wel heel erg blij dat Mel zei: dit ga je nooit meer zien dus het is nu of nooit. Toen ik het zag gaf het toch wel een gaaf gevoel. Ik kan maar mooi zeggen dat ik Queen Elizabeth én de Olympic Torch heb gezien in 5 maanden tijd. Is toch wel weer gaaf.

Mel en ik hadden de beslissing genomen om ’s avonds lekker echt Engels uit te gaan in Sheffield, omdat het waarschijnlijk de laatste keer is voordat ik weg ga dat we uit konden gaan. Ja ja, we zijn uiteindelijk in prom jurkjes met hakken en panty’s aan, zonder jas, de stad in gegaan. We begonnen in Hillsborough en kwamen daar in een super leuke pub terecht. Binnen 5 minuten wist ongeveer de hele tent dat we uit Nederland kwamen en werden we aan iedereen voorgesteld door twee jongens die we hadden ontmoet aan de bar. Omdat de pubs al om 1 uur sloten zijn we daarna nog de stad in gegaan. Gelukkig begon het ook nog te regenen en hadden we natuurlijk zoals alle Engelse meisjes, geen jas. Ik was net die week ziek geweest, dus een hele goeie actie was dat dan weer niet.

Helemaal doorweekt hebben we nog 2 uur gedanst en we vonden het daarna wel tijd om naar huis te gaan. Melanie had namelijk een bed gezien bij de Next die ze moest hebben. Haar ouders komen over twee weken met de auto en het plan is dat die haar bed mee gaan nemen op de auto. Dat bed zou zondag ochtend tussen 8 en half 11 worden geleverd en omdat ze in haar huis geen bel of voordeur hebben, moesten we wakker zijn. Om 4 uur ging het licht uit en helaas ging dat om 8 uur weer aan. Ik heb stiekem nog even door geslapen tot 10 uur maar ook daarna was ik klaar wakker. Zondag hebben we lekker voor de tv gespendeerd en ’s avonds om 6 uur was ik weer thuis, blij na een top weekend met mijn lieve vriendinnetje.

Ik zit nu wel echt de dagen af te tellen. Ik merk ook dat ik bijna geen geduld meer heb met de kinderen en ik ben er onderhand ook wel klaar mee om puzzels te maken en om Fireman Sam, Mickey Mouse clubhouse, Jungle Junction, Peppa Pig, Bob the Builder en alle andere vervelende kinder programma’s te kijken. 16/17 juli krijg ik nog de uitslag van Huidtherapie en daarna is het tijd om naar huis te gaan. Vanaf vandaag is het nog maar 24 dagen, dus dat betekent nog maar 3 weekenden. Ik kan niet meer wachten om lekker thuis te zijn met alle lieve familie en vrienden om me heen, om weer normale koffie te drinken in plaats van oplos koffie, weer een goed werkende douche te hebben, weer in mijn eigen bed te slapen in mijn eigen kamer, weer mijn 3 allerliefste kleine nichtjes te zien en te knuffelen die nu vast heel erg zijn gegroeid, opa en oma weer kunnen knuffelen, gewoon alle vrienden en familie weer kunnen zien, weer samen onder een dak met papa en mama wonen, gekke dingen doen met mijn lieve vrienden, als het mooi weer is de boot kunnen pakken, gezond eten in plaats van alle gefrituurde troep hier en zelfs om weer op Schiphol te zijn.Ach, het valt gelukkig helemaal niet op dat ik niet meer kan wachten om jullie allemaal weer te zien.

Maar nu kan ik gelukkig toch echt wel zeggen: TOT SNEL!